Tot slot

Ergens in de komende dagen ga ik mijn lichaam, mijn gewaardeerde, maar haperende vliegtuigje, mogen achterlaten en in een grote boog schommelen naar de liefdevolle gene zijde. Ik voel de dikke schommelkabels aan weerszijde, waarmee ik met jullie verbonden blijf. Ik zie er naar uit jullie ooit daar weer te ontmoeten. Hopelijk gaan jullie, net als ik 50 jaar heb mogen doen, voorlopig nog met geheel je hart, ziel en verstand genieten van het vele moois dat dit leven te bieden heeft.

Nu deze blog stopt zal de uiteindelijke datum van mijn overlijden bekend worden gemaakt op deze webpagina.

Alle blogberichten zijn gebundeld in een boekje dat, voor wie een exemplaar wil, klaarligt tijdens mijn afscheidsdienst. Op de bovengenoemde webpagina is dit boekje later ook als PDF te downloaden.

Mijn ouders gaven mij de mooie namen Ingeborg Pauline Margarethe van Dijk. De naam Ingeborg kozen zij, omdat ze me wilden vernoemen naar mijn geliefde Friese oma Iebeltje. In een boekje over de betekenissen bij de naam Ingeborg hadden ze de prachtige beschrijving ‘strijdster voor het nobele’ gevonden.

Mijn jongste broer, toen net vijf jaar oud, vond de naam te lang voor zo’n klein baby’tje. Hij bepleitte met succes om me eerst maar eens Inge te noemen. Op mijn geboortekaartje stond daarom voorop ‘Inge’ en aan de binnenzijde de volledige namen. Op mijn zevende levensjaar besloot ik dat ik toch voortaan mijn volledige naam Ingeborg wilde gebruiken. Iedereen in het gezin die per ongeluk mij Inge noemde, betaalde een cent. Na enkele weken waren we gewend en aten taart die we van alle centen hadden gehaald.

In de naam Ingeborg heb ik altijd twee klanken gehoord: enerzijds de speelse Inge, het creatieve, ontdekkende meisje, altijd vol leuke plannetjes en optimisme. Daarnaast Borg, het deel dat haar verantwoordelijkheid durfde en wilde nemen om plannen daadwerkelijk te realiseren om de wereld mooier te maken: de planmatige, nuchtere en analytische kant van mij. Op mijn zevende vond ik blijkbaar dat ik er aan toe was die kant ook kenbaar te maken aan de wereld.

Soms streden de beide kanten onderling in mij en meestal was ik dan voor de buitenwereld onbedoeld slecht toegankelijk. Werken ze met wederzijds respect samen, dan kunnen er, zo leerde ik met vallen en opstaan, mooie dingen gebeuren.

Voor ons trouwen woonde ik in een gezellig studentenhuis. Er hing een grijze PTT telefoon in de gang, mobieltjes waren nog lang niet uitgevonden. Als iemand belde en het bleek voor een huisgenoot, was het de gewoonte van het gesprek een korte notitie te maken en die op het bureau van de huisgenoot te leggen, met eronder een vermelding van je naam. In herhaling vallen is niet één van mijn sterkste eigenschappen geworden, dus toen ik voor de zoveelste keer onder zo’n notitie mijn naam schreef, besloot ik op een dag domweg bij de b te stoppen: ‘Je moeder belde weer, Ingeb’. Vanaf die dag gingen mijn huisgenoten en daarna steeds meer intimi me Ingebee noemen.

Bij de start van dit blog, wilde ik een blognaam met Ingebee er in, om mezelf er aan te herinneren niet te vervallen in enkel een analytische opsomming van medische feiten en behandelstappen, maar juist ook de persoonlijke kant van mijn reis openhartig te laten zien aan wie me wilde volgen op mijn reis. Oftewel: een beetje b en veel Inge. Lieve Vriendin bedacht de briljante, klinkende namen ‘leefmeemetingebee.blog’ evenals de Engelse variant ‘allthewaywithingebee.blog’.

Het effect was zoveel groter dan ik had kunnen bedenken. Want wat is en wordt er volop en warm meegeleefd en wat deed me dat goed! De twee schommelkabels aan mij verbonden tonen mij hun volle kracht, klaar om in blijvende verbondenheid met jullie mij naar een nieuwe fase te brengen. Net als jullie ooit zal overkomen met diezelfde kabels in jullie schommeltouwen, kabels die ook al -ondermeer met mij- blijvend zijn verbonden.

In mijn studententijd leerde ik Wouter kennen en werd op slag op hem verliefd. Al meer dan de helft van mijn leven mag ik tevens zijn prachtige achternaam dragen: Griffioen, de stoere leeuw, met de scherpe kop en wijde vleugels van de onafhankelijke adelaar en de sensitieve oren van een paard.

Ik ben Ingeborg Griffioen.
Mooie mensen hebben mij van kinds af aan lief gehad en gedragen.
Ik heb geleefd, geliefd, genoten, gedragen, gestreden voor het nobele, fouten gemaakt, excuses gemaakt, altijd weer opnieuw mogen proberen en ik heb volop en met veel plezier mogen leren.

Een belangrijke les bleek dat ik, net als de andere zeven miljard mensen op aarde, het allermooist ben als ik mezelf ben, zoals door God, dus in liefde, geschapen.

Ik heb mezelf mogen leren kennen en -hoe ongelofelijk prachtig was dat- ook jou! Ik ontdekte hoe fijn het is om mensen onbevooroordeeld te mogen zien in al hun schoonheid en waarde. Al hun prachtige intenties te mogen voelen.

Een rijk leven. Mijn vliegtuigje, mijn schooluniformpje tot op de laatste vezel mogen benutten. In blijvende en steeds verrijkender liefde voor altijd verbonden.