Voorbereiding

In de verte begint de landingsbaan te gloren, al weet ik niet hoe lang ik nog onderweg ben. Als gevolg van de noodzakelijke, zware medicatie die ik al verrassend lang slik, is mijn onderlichaam vanaf mijn taille inmiddels vrij slecht bestuurbaar. Dat front kruipt rustig maar ongewis naar boven. Ook praten wordt moeilijker en kost energie. Als ik me wil voortbewegen zijn mijn hersenen vooral bijzonder druk met coördinatie, balans en spierkracht. Zwijgend in mijn bureaustoel, de kuipstoel in mijn auto of musiceerstoel, krijgt het flexibel functionerende deel (mijn hoofd, hart en armen) vrij spel en kan ik weer een tijd mezelf zijn.

Het is nog maar ruim 3,5 jaar geleden dat mijn lief stierf aan een ernstige vorm van kanker. Juist nu besef ik dat ik een bizarre verzameling aan kennis en levenservaring heb opgedaan die best wel van pas komt. Ik weet wat het is om mantelzorger te zijn van een ernstige kankerpatiënt en wat je daarvoor in huis moet hebben. Ik heb met eigen ogen gezien wat het met een patiënt kan doen. Ik doorzie inmiddels wanneer iets mogelijk te risicovol kan zijn en wanneer ik dus hulp moet inschakelen. Ik vlieg dolgraag, maar snap daarbij goed dat ik in de laatste weken niet nog even de roekeloze brokkenpiloot moet uithangen. Vanaf vandaag komt een lieve zwager bij mij in huis wonen en voor bijvoorbeeld de dubbelcheck medicatie en voedzame maaltijden had ik al hulp ingeschakeld.

Het voelt mooi en waardevol om nog waar mogelijk te helpen om mijn gedachtegoed achter mijn werk en promotieonderzoek zoveel mogelijk over te dragen, zodat het wellicht nog iets beter beklijft – ook na mijn dood. Of hoe ik nog in gesprekken met anderen betekenis kan geven. Al merk ik dat het aantal mensen dat ik kan spreken nu rap kleiner wordt en het doet me verdriet zo vaak mensen te moeten teleurstellen.

Met mijn vier petten van patiënt, mantelzorger, onderzoeker en ondernemer probeer ik de hendels vast te houden en wie dicht om mij heen staan zo goed mogelijk te informeren. Dat informeren gaat bij iedereen uiteraard in iets andere woorden, maar de boodschap is in hoofdlijnen de laatste dagen steeds dezelfde: “Cabin crew, prepare for landing”.