Hierna

Alhoewel mijn vingers wat stijver en dikker zijn, blijkt er geen sprake van spierverlies. Ik kan dus, ondanks het schoksgewijze dalen en op de momenten dat ik genoeg energie heb, nog even fijn blijven typen en bloggen.

Mijn immer nieuwsgierige hersenen blijven ook als vanouds meedoen en kunnen het niet laten om regelmatig de vraag te stellen: wat gebeurt er eigenlijk na mijn dood met mij? Ik ben zo’n type dat zich graag een klein beetje voorbereidt bij nieuwe avonturen. Daarnaast krijg ik er van sommige lezers nu ook -heel begrijpelijk- geregeld vragen over, wat ik ook waardeer. Ik geef eerlijk toe dat ik daar tot nog toe gemakshalve nooit veel over had nagedacht, dus ik heb nog wel wat kennis in te halen. Bovendien weet ik, als ontwerper en wetenschapper, dat het vinden van goede, betrouwbare informatie een grote kunst op zich is. Een verrassend voordeel van slecht slapen en beperkte mobiliteit is dat ik nu eindelijk tijd neem om veel te lezen, dus ook over dit onderwerp.

Tot mijn grote vreugde had ik op de dag van de diagnose (10 januari) naast het desastreuze nieuws ook een rust en vrede ontvangen, die sindsdien bij me zijn gebleven. Beide helpen me om dingen in een helderder perspectief te zien, zonder dat ik dat rationeel goed kan verklaren. Ik kan dingen beter aan voelen (dat op zich is al een bijzondere ontdekking voor een bèta als ik) en vanuit dat gevoel of zelfs besef blijkbaar ook beter informatiebronnen selecteren. Het voelt alsof God (de liefde) me door dit besef helpt hierin beter te navigeren. Al begrijp ik goed dat ik nog veel te leren heb.

Dat levert me deze eerste ontdekkingen op:

  • Dit aardse bestaan is een vaak moeilijke en zeer uitdagende, maar ook prachtkans om belangrijke levenslessen te vergaren. Aan ieder de vrije wil om daar ook gebruik van te maken.
  • Veroordelen, straf en verdoemenis zijn typisch aardse, door mensen beschreven (niet Goddelijke) begrippen en bestaan niet aan gene zijde.
  • Onze angsten zijn veelal gekoppeld aan ons fysieke lichaam en niet aan onze ziel, dus daar heb ik na de dood blijkbaar minder of geen last meer van.
  • Na de dood wordt iedereen liefdevol opgevangen, eerst door geliefden en daarna door goede docenten en medecursisten (dit zijn mijn woorden om het even praktisch te houden) om het geleefde leven samen kritisch te evalueren, weer plannen te maken om verder te leren en nieuwe avonturen aan te gaan, in welke vorm dan ook.
  • Aan gene zijde lijken gelukkig ook humor te bestaan en prachtige muziek. Ik hoop nog beschrijvingen van katten tegen te komen….
  • Het ultieme leerdoel (ik noem dat het ‘eindexamen’) is agape, oftewel leven vanuit onvoorwaardelijke liefde en in verbondenheid met alles en iedereen. Voor mij is dat Gods liefde, die anderen Tao noemen of weer wat anders. Ik kijk er naar uit om dat te leren en snap goed dat ik hierin nog wel een (boeiende) weg heb te gaan. Deze liefde staat m.i. ook prachtig beschreven in de bijbel, waarin de twee grondwetten genoemd worden ‘die aan elkaar gelijk zijn’ en ‘waaraan de ganse wet en de profeten hangen’.
  • Het sterke besef dat ik meteen kreeg dat ik verbonden blijf met allen die me lief en dierbaar zijn, jullie dus, wordt gelukkig ook volledig bevestigd. Dat gaat veel verder dan een fijne herinnering.

Alles jullie ooit de overgang gaan maken, verwacht ik, na wat ik nu heb gelezen, in jullie liefdevolle ontvangstcomité aan gene zijde te mogen staan. Ik zal jullie mogen ontvangen en samen met anderen jullie een beetje wegwijs proberen te maken. Ik zou er bijna zin in krijgen om zelf de overgang te maken als ik het zo beschrijf, maar die uitspraak doet absoluut geen recht aan de werkelijkheid: het feit dat ik het hier en met jullie vaak nog zo fijn en mooi vind. Al maakt het me wel duidelijk dat de dood niet iets is wat we hoeven te vrezen.

Bij gebrek aan een bucket list (ik heb immers altijd gewoon meteen gepland en gedaan wat me zinvol en leuk leek) heb ik tot op heden nog steeds bonusdagen toe mogen voegen aan mijn al zeer rijke aardse leven. Dat mijn leven rijk is, is natuurlijk dankzij jullie en daarin dankzij (de/Gods) liefde. Dat is me alleen nog maar duidelijker geworden!