2CV-loopje

Eén van de standaardwerken voor middelbare scholieren in mijn tijd was ‘Kees de Jongen’1 van Theo Thijssen. Ik heb levendige herinneringen aan Kees die met zijn zelfontwikkelde zwembadpas door de straten struinde, in de hoop dat iedereen zag wat een bijzondere jongen hij eigenlijk was. Al deel ik die laatste hoop niet, over een zelfontwikkelde looppas kan ik meepraten. Mijn lopen zou je als gevolg van de Dexamethason het meest adequaat kunnen omschrijven als ‘met koude, gevoelloze voeten door mulle sneeuw lopen’. Ik moet goed kijken waar ik mijn voeten zet en ze bewust blijven optillen. Omdat dit niet altijd gepaard gaat met een keurige rechte lijn en ik soms wat lijk te waggelen, doopte een goede vriend, die net als ik Citrofiel (liefhebber van Citroëns) is, het al snel tot het veel aardiger klinkende ‘2CV-loopje’.

Ik red me er mee, want alhoewel de kanker in mijn hoofd zit, lijkt dat momenteel het lichaamsdeel dat het best meewerkt en elke dag met creatieve oplossingen komt. De rest vraagt namelijk als gevolg van de benodigde Dexamethason (niet de kanker) duidelijk een andere aansturing dan ik gewend was. Het is soms even wennen, maar alhoewel ik mijn billen bijvoorbeeld niet meer voel (mijn knieën wel), blijk ik dankzij diezelfde hersenen toch nog prima te kunnen fietsen. Al vinden ze flink afstand houden tot medeweggebruikers wel opeens heel belangrijk. En terecht.

Terwijl ik mijn hersenen complimenteer voor hun aanpassingsvermogen en vindingrijkheid, moeten ze al weer oplossingen verzinnen voor de volgende uitdaging die de Dexamethason geeft. Mijn vingers worden nu stijver en verkrampen soms. Dat vind ik wel spannend omdat ik nogal hands-on ben. De functionaliteit van mijn handen is me veel waard, voor uiteraard het plezier van het musiceren en zeker ook om te kunnen typen. Het is weer afwachten hoe dit zal ontwikkelen.

1) Het boek ‘Kees de Jongen’ verscheen in 1923. Ik las het waarschijnlijk op mijn dertiende, in 1984. In 2022 staat niet alleen zijn zwembadpas mij levend voor de geest, maar is het een begrip geworden in de Nederlandse literatuur, met zelfs een Nederlands Zwembadpaskampioenschap. Kortom, ik geef toe: Kees had gewoon gelijk. Wellicht staan sommige lezers van dit blog over enkele decennia langs de zijlijn de beste Nederlandse 2cv-loop-toppers aan te moedigen…..