Prioriteren

Na het verstrijken van de fantastische zes-weken-mijlpaal, voelde ik me opeens een beetje planloos en dat vliegt toch wat gek en ongericht. Ik besloot daarop mezelf een nieuw perspectief te bieden. Ik weet natuurlijk dat elk toekomstplan volslagen ongefundeerd is, omdat niemand weet hoeveel dagen of weken ik nog in het verschiet heb. Toch zit er ook meerwaarde en plezier in de voorpret van leuke plannen, of ze doorgaan of niet. Ik besloot als nieuwe deadline symbolisch de Hemelvaartsdag (26 mei) te kiezen. Enthousiast heb ik allerlei mooie én nuttige plannen en afspraken in mijn agenda tot die datum gepland. Als er iets voor moest worden geboekt, koos ik ditmaal overigens wel voor de annuleringsverzekering erbij….. Het helpt me ook te prioriteren in mijn boeiende werk: wat pak ik misschien nog wel op en wat laat ik meteen aan een ander over.

Maar opeens maakte eind vorige week mijn vliegtuigje een duik naar beneden en ging lager vliegen. De grootste tumor liet van zich horen door afgelopen weekend een flink aantal pijnsteken af te geven. Mijn heupen, knieën en enkels kunnen opeens niet meer soepel bewegen, lopen is zwaar, het tekort aan slaap begint me echt parten te spelen en mijn tomeloze energie lijkt gehalveerd. Ik schrok en probeerde de hoofdpijn tevergeefs nog wat te rekken met paracetamol, maar toen ook dat te weinig soelaas bood, heb ik de dosering Dexamethason toch maar weer met een half pilletje per dag verhoogd. Enige tijd later was de hoofdpijn weer onder controle, al bleef de energie vervelend laag. Reden genoeg voor mij om een consult met mijn huisarts aan te vragen, omdat ik geen flauw idee heb hoe ik weer wat stabieler kan vliegen: moet ik nog meer Dexamethason slikken of juist niet?

De drie conclusies van ons gesprek dat vandaag plaatsvond zijn simpel: (1) Dexamethason op dit nieuwe niveau houden en echt alleen verhogen bij toenemende hoofdpijn, als die met paracetamol niet door mij te onderdrukken is. Alle andere ongemakken zijn immers rechtstreeks het gevolg van dit paardenmiddel, niet van de kanker. (2) Mijn leefstijl en vooral het daaraan gekoppelde tempo doen geen recht aan het feit dat mijn lichaam zo hard moet vechten tegen zowel de effecten van de Dexamethason als de kanker. Ik moet echt per direct minder afspraken per dag plannen en mijn lichaam en hoofd vaker rust gunnen. Hmmm, oké. (3) Wel goed dat ik niet verval in de rol van een apathische kankerpatiënt, maar dat het lukt me te blijven gedragen als de aloude Ingebee. Ik accepteer de kanker, behoud regie en geef het omgaan met kanker een plek in mijn dagelijks leven.

Die eerste twee conclusies neem ik ter harte als belangrijke, nieuwe leefregels, de derde steek ik vrolijk in mijn zak. Één van de zakken van mijn gloednieuwe broek om precies te zijn, want door de Dexamethason ben ik ook een stuk dikker geworden en had mezelf daarom getrakteerd op enkele fraaie en weer comfortabel zittende kledingstukken. Daarmee kan ik weer doorvliegen!