Wind

Dankzij de Dexamethason ga ik momenteel vrijwel zonder hoofdpijn de dagen door, omdat het de zwellingen rondom de tumoren doet slinken. Dit medicijn is overigens niet zonder bijwerkingen, die bij iedereen anders kunnen uitpakken. De effecten die het op mij heeft zijn gelukkig heel goed te verdragen: minder scherp zicht in de verte, soms een opgejaagd gevoel (alleen fysiek, niet mentaal), slechter slapen dus vermoeid, bolle wangen en een ongeremde eetlust. Overkomelijke belemmeringen.

Met een heerlijk, helder hoofd en open blik aanschouw en beleef ik daardoor intens de bijzondere fase waarin ik nu terecht ben gekomen. Ik had werkelijk geen flauw idee hoe zo’n laatste fase zou zijn en of ik strijd zou voelen of verwarring of een desolaatheid. Dat blijkt gelukkig helemaal niet het geval. In plaats daarvan voel ik een blijvende rust en rijkdom die me bij tijd en wijle overweldigt. Ik had graag langer geleefd en zie dat verdriet ook in de mensen om mij heen, maar het is een verdriet dat als hoofdingrediënten verbondenheid en liefde heeft. Ik besef dat ik ongelofelijk veel fijne mensen ken. Geen woord valt meer verkeerd. Het liefste nam ik met jullie allemaal nog contact op, mijn vingers en mond jeuken om persoonlijk te reageren, maar het is veel te veel. Dank! Verlegen en intens rijk zit ik op mijn schommel waarvan de dikke, gevlochten touwen elke dag me verzekeren van hun enorme kracht.

Ik heb het nooit erg gevonden als ik ’s nachts wakker lag, want meestal doe ik dan de beste leerpunten en inzichten op. Ik heb mezelf in de afgelopen 50 jaar aangeleerd mijn eigen handelen in de rust en warmte van mijn bed van verschillende kanten te bekijken. Mijn emoties, keuzes en ook fouten analyseer ik met mildheid, wetende dat fouten maken bij de opleiding van het leven hoort. De volgende dag gewoon weer opnieuw je best willen doen iets moois toe te voegen aan de wereld is al voldoende. Ook nu bedenk ik ’s nachts wat ik, binnen de beperkingen van een stervend lichaam, met mijn talenten en kennis de volgende dag wellicht kan bijdragen. Dat is een fijn gevoel.

Door het proces dat ik met lief heb doorlopen was ik al doordrongen van het feit hoezeer sterven bij het leven hoort en dat er geen garantie zit op oud worden. En ook dat ik de keuze heb in hoe ik met die wetenschap omga. Zonder het gevoel te hebben nog wat te moeten in dit leven, laat ik me inmiddels met een gerust hart meevoeren op de wind die mijn haperend vliegtuigje soms een paar dagen optilt en of weer een klein stukje lager laat vliegen. Ik kijk om me heen, mag genieten van het uitzicht en doe met dezelfde passie als altijd wat mijn hart me ingeeft.
Lieve mensen, het gaat goed met me en dat is zeker ook aan jullie warmte te danken die ik in alle uitingen, toonaarden én stiltes voel.