Schommel

Woensdag legde de internist oncoloog Broerlief en mij uit dat hij de scans had besproken met diverse specialisten in eigen ziekenhuis en daar buiten. Hopend op een tegengeluid. De conclusie was steeds hetzelfde: er is geen medische behandeling die het geweld van mijn kanker kan tegen gaan. Op de scanbeelden zagen Broerlief en ik de bollen kanker in mijn hoofd. Het gaat fout en dat is waarschijnlijk geen kwestie van maanden meer, maar weken. Elk moment kan de kanker functies gaan stilleggen, zoals kunnen lopen, praten, mijn handen gebruiken. Een moeilijke boodschap, eerlijk, respectvol en warm ons gebracht.

Direct vanaf de uitslag van 10 januari, voeren dankbaarheid voor mijn rijke leven, innerlijke rust en de liefde de boventoon, waarover ik in mijn vorige blogbericht al schreef. Mijn gevoel én verstand zijn het hierover sindsdien roerend eens gebleven, met een verrassend krachtige helderheid. Meer dan ooit in mijn leven, besef ik nu hoezeer die liefde er altijd in mijn leven is geweest. Liefde die ik God mag noemen.

Mijn lichaam, mijn studentenuniformpje, waarover ik in al eerder schreef, gaat in rap tempo kapot. Ik voel het en weet ook dat ik het kan loslaten. Mijn leven, mijn werk, mijn hobbies, mijn dierbare huis met fijne spulletjes, alles kan ik loslaten, besef ik nu. Alles behalve dat ene wat er voor mij echt toe doet: mijn verbondenheid met allen die mij lief en dierbaar zijn. Als ik die moet missen, breek ik en ben ik niet meer. Terwijl mijn lichaam als een haperend vliegtuigje naar beneden begint te tuimelen, zie ik echter een nieuw beeld opdoemen. Ik realiseer me dat ik in dat vliegtuigje zit op een schommelzitje dat ik nooit eerder heb gezien. Een dikke, oersterke schommelkabel links van mij is samengesteld uit draden waardoor mijn liefde stroomt voor allen die mij dierbaar zijn. Die kabel, van Gods netwerk, splitst zich in talloze draden, die naar elk van hen, naar jullie, loopt. Door de rechterkabel, -net zo dik door draden van jullie af komend en samen bijeenkomend naast mij- stroomt de warmte, de liefde naar mij terug. Ik voel nu de enorme kracht van de stroming door die rechterkabel al, niet alleen in de vele prachtige kaartjes, brieven, appjes, bloemen, gebaren, ontmoetingen, herinneringen en cadeautjes, maar net zo sterk ook in de stilte van wie geen reactie weet en op afstand gadeslaat. Ik mag nu mij aan die dikke kabels vasthouden die mij straks, losgekomen van mijn lichaam, in een grote boog omhoog zullen gaan schommelen. Kabels die ook na mijn dood mij verbonden in liefde gaan blijven houden met allen die mij lief zijn en hebben.

Ik heb in mijn leven soms hard gevochten met liefde. Mijn hart heeft onder druk gestaan van opbollende moederliefde die ik door kinderloosheid niet meende kwijt te kunnen. Om via andere wegen haar weg uiteindelijk weer te vinden en nieuwe, ongedachte verbindingen te leggen. Of liefde die ik in mijn hart voor dierbaren zo sterk voelde, maar ik volkomen onbedoeld en met al mijn kracht zelf aan banden legde en in een krampachtige greep hield – waardoor de kabels in mijn hart al werden afgekneld. En dat hebben mensen aan het andere eind gevoeld. Ik studeer immers de studie van het leven en had en heb nog zo veel te leren. Ik voel me een ijverige, leergierige studente en begrijp nu dat ik met vallen en opstaan grote fouten mág maken – evenals gaandeweg prachtige vorderingen. Gewoon een student, net als die andere 7 miljard mensen om mij heen. Niemand is afgestudeerd.

Mijn behandelingen van het afgelopen jaar ervaar ik stuk voor stuk als studievakken die ik, achteraf beschouwd, vol heb benut om er van te leren. De eerste AC chemokuren hebben me geleerd dat ik nog steeds mezelf ben en er mag zijn als ik nog maar op een fractie van mijn immer lekker hoge tempo kan functioneren. Van de tweede, met name de Carboplatin, leerde ik dapper voorwaarts door donkere, grillige mentale tunnels te kruipen én hulp te vragen. De kaalheid en de voorbereiding op de operatie heeft mij geleerd anders te kijken naar mijn lichaam en het eindelijk volledig te accepteren. Een pittige studiemodule, maar het is -opnieuw met hulp- gelukt deze op tijd te doorlopen. Direct na de operatie heb ik het resultaat bekeek en omarmde ik mijn aangepaste studentenuniformpje. Eindelijk zie ik de schoonheid in élk lichaam dat ik zie. De bestralingen, waarvoor ik 154 keer ‘Mijn schild ende betrouwen’ heb gezongen, was een voor mij nuttige les in overgave, vertrouwen en volharding. Dwars door alle behandelingen heen, leerde ik met vallen en opstaan om niet alleen patiënt maar ook mezelf te blijven, me in te zetten voor design voor de zorg, te musiceren, te ontmoeten, te genieten. Zelfs het idee voor het ‘Memoryspel voor zorgexperts’ heb ik onlangs nog met heel veel plezier en in samenwerking met een fantastische chirurge mogen realiseren.

In mijn leven heb ik dikwijls en in het bijzonder na de dood van Lief ook geworsteld met een steeds weer ondermijnend gevoel van eenzaamheid. Dat gevoel is nu helemaal uit mij weg. Ik weet me nu blijvend verbonden, door de dood heen. Als rijker mens schommel ik straks verder, hangend aan Gods kabels van liefde, waarmee ik ook aan jullie blijf gehecht.
Goddank, en dat bedoel ik letterlijk.