Vakantie

De bedrijfsarts ziet mijn behandeltraject als een fulltime baan. Dat voelt wat gek, maar het blijkt wel te kloppen: de vele ziekenhuisbezoeken en het geregel er omheen houdt me flink bezig. Ik heb weliswaar geen sollicitatiebrief met CV opgestuurd, maar toen de resultaten van de scans bekend werden, waren we het meteen met elkaar eens: ik was per direct aangenomen als patiënt. Het probleem is alleen dat ik dit helemaal geen leuke baan vind. Alle reden dus om na driekwart jaar non-stop noeste arbeid maar eens over een van de secundaire arbeidsvoorwaarden te gaan praten: vakantiedagen!

Ik bewaar fijne herinneringen aan vakanties. Lief en ik waren een goed vakantieteam. In de eerste jaren van ons huwelijk moesten we elkanders basisregels nog leren. Zo bleek het voor een gezellige tijd met lief van groot belang dat hij op tijd eten en drinken kreeg en dat er voldoende dropjes waren. Zwarte, want dat zijn de echte. Om het met mij lange tijd goed uit te houden moet de luchtvochtigheid niet te hoog zijn en doen we er goed aan af en toe een momentje rust om te lezen in te bouwen. Toen we deze basisregels eenmaal onder de knie hadden, was het dolle pret. Lief regelde een oud barrel met twee of vier wielen, schroefde er zijn gereedschapskist aan vast en kocht een telefoonkaart zodat we onderweg de lokale wegenwacht konden bellen. Ik zorgde voor de leuke routes, lijstjes met bezienswaardigheden en overnachtingsplekken. Eenmaal op pad besloten we daar overigens meestal grotendeels van af te wijken en verlieten de route voor de leuke ontdekkingen die we onderweg deden of de noodzakelijke bezoekjes aan buitenlandse garagebedrijfjes.

Sinds zijn overlijden moest ik het vakantie vieren wel weer opnieuw uitvinden. Bovendien, zo ontdekte ik, lijkt mij op dit moment de allerleukste vrijetijdsbesteding…… weer eens lekker te kunnen werken! Opeens realiseerde ik me hoezeer ik dat inmiddels miste: dagen lang me naar hartelust verdiepen in boeiende opgaven en samenwerken met anderen.

De radiotherapeut-oncoloog stond meteen voor open voor mijn wens. Hij liet me kiezen wanneer ik de volgende bestralingsreeks wilde ondergaan. Ik koos voor twee weken omdat ik langer de chemokuur niet goed durfde uit te stellen. Het blijft een linke ziekte. Hij voegde er aan toe dat hij uit ervaring wist hoe verstandig het is twee weken pauze te plannen. En ook dat de huidschade nog een week lang zal toenemen en dan weer begint te genezen. Inmiddels ben ik halverwege mijn eerste ‘vakantieweek’. De enorme pleisters die het ziekenhuis me meegaf, bleek ik al snel hard nodig te hebben. De ochtenden voel ik me lamlendig door flinke hoofdpijn en de rest van de dag ben ik al snel moe.

Het is duidelijk: een kankerpatiënt-temidden-van-behandelingen zijn is geeneens een fulltime job; je bent het 24/7. Zonder vakanties. En omdat het voorlopig nog wel even zo door moet gaan, heb ik mezelf dan maar vakantiegeld toebedacht en daarvan vakantieboeken en een cadeautje voor mijn tuin besteld.