Experts

Even had ik aan dat heerlijke gevoel van vrijheid mogen ruiken. Mijn conditie en kracht namen weer toe en in mij bloeide de stille hoop op dat de kanker misschien wel uit mijn lichaam is en mijn eigen immuunsysteem wellicht weer in staat zou zijn om nieuwe foute cellen op te ruimen. Misschien zouden nieuwe zware behandelingen mij bespaard kunnen worden, op basis van de nieuwste wetenschappelijke inzichten. Ik begon weer mensen te zien, afspraken te maken, plannen te maken. Een van die uitgestelde plannen was het verzamelen van de mooiste foto’s van mijn grote stoere lief uit om er een collage voor in mijn slaapkamer van te maken.

Rust om te rouwen
Tijd om te bouwen
Weer op een toekomst
durven vertrouwen

De hoop had me energie gegeven. Maar de experts die ik afgelopen vrijdag en gisteren in de andere ziekenhuizen had geraadpleegd, gaf ik daardoor wel de ondankbare taak mij weer met beide benen op de grond te moeten zetten. Ze zijn er vast in getraind, maar leuk voor hen is het niet. Ondanks dat ik op wolkjes loop vanwege mijn door neuropathie aangetaste voeten, kwam de klap toch hard aan. Volledige eenzijdige amputatie is nodig, bestralingen van borstbeen, wervel, oksel en borst ook. En dan nog zal er een grote kans blijven dat de kanker daarna weer terugkomt. De uitslag van de scans is zeker prachtig, want dat geeft een kans om te overleven. Maar er is absoluut nog geen aanleiding om te denken dat alle kanker nu uit mijn lichaam is. Ze drongen er bij me op aan zo spoedig mogelijk de operatie te laten plaatsvinden. Je goed laten informeren is belangrijk, maar als dat ten koste gaat van de doorlooptijd bij zo’n agressieve kanker, is dat ook heel gevaarlijk.

Verdrietig hoorden we elkaar aan. Wie hadden allemaal het anders gewild. De experts begrepen waarom ik na alle intensieve jaren zo’n behoefte had gehad aan rust. Ik vroeg om onderbouwende feiten en kreeg die. Lieve vriendin was er bij, hielp me vragen te stellen en hield me na afloop vast. Nog voor ik weer thuis was, had ik al weer contact gezocht met mijn ziekenhuis.

Vanochtend vroeg kreeg ik al bericht: aankomende maandag word ik waarschijnlijk al geopereerd. Van 1991 tot en met 2017 was deze 19de oktober steevast zo anders begonnen: met ontbijt op bed en cadeautjes voor mijn jarige lief.