Response

Gisteren heeft een multidisciplinair team zich gebogen over mijn casus. De radioloog heeft daarin aan collega’s uitgelegd wat hij (of zij) op de CT en MRI beelden zag en gezamenlijk hebben ze een advies bedacht. Vanochtend liepen Lieve Vriendin en ik naar het ziekenhuis om de conclusies uit de mond van de chirurg te horen. Ik wist echt niet wat ik kon verwachten. Weliswaar voelde ik me redelijk fit, maar dat was ook het geval geweest vlak voor de vernietigende diagnose begin dit jaar. Bovendien voelde ik de laatste tijd een nieuw knobbeltje in mijn oksel, ter plaatse van de lymfeklieren. Dat baarde me zorgen…..

“De MRI geeft een radiologisch complete response.” vertelde de chirurg. Dat houdt in dat de radioloog op de beelden eigenlijk geen kanker meer ziet in de borst! Een ongelofelijk resultaat. Dat houdt overigens niet in dat er helemaal geen kankercellen in die borst meer kunnen zijn. Dat laatste is eigenlijk pas zeker te stellen na wegnemen van weefsel en onderzoek in het laboratorium. Op dit moment is het echter niet meer duidelijk waar in de borst weefsel weggenomen zou moeten worden. Bij start van dit hele traject bleek immers de gehele borst al overwoekerd door kanker – naast de grote tumor van ruim 9 cm. Zou ergens een stukje weggenomen worden en vervolgens onderzocht in het laboratorium, dan kunnen nog kankercellen aanwezig zijn in het weefsel dat niet is weggenomen. Tumoren die te klein zijn om door deze MRI te worden opgemerkt. De meest veilige weg blijft daarom een volledige amputatie van de borst en daarna het overgebleven gebied te bestralen.

Op de CT scan zijn in het gebied van hals tot en met longen geen nieuwe afwijkingen gevonden! Het nieuwe knobbeltje is dus iets onschuldigs. De eerder gevonden plekken in borstbeen, oksel en wervel zijn niet groter geworden! Een CT levert altijd ruis, dus het is onduidelijk of die plekken kleiner zijn geworden. Het advies is om borstbeen en wervel ook te bestralen.

De eerdere plekjes in de longen zijn weg, wat helaas betekent dat het mogelijk toch wel kanker was (dat is overigens niet 100% zeker), maar gelukkig ook betekent dat deze goed hebben gereageerd op de chemo. Nu ze niet meer te vinden zijn, zijn ze ook niet te bestralen. Daarom zullen ze in de toekomst in de gaten gehouden worden met scans, want de kans op terugkeer blijft groot.

Samengevat: het blijft een gevaarlijke situatie en de komende maanden een lang en zwaar traject, maar de kans dat ik dit mag overleven is duidelijk groter geworden!

Buiten de spreekkamer kwamen de tranen van opluchting. In gedachte durfde ik mijn agenda weer te laten doorlopen tot voorbij het einde van dit jaar. Een ongelofelijk fijn en prachtig cadeau, want ik heb het leven temidden van jullie lief en draag mijn eerder genoemde studentenuniform, mijn lichaam, daarom graag nog wat langer.