Gelijk hebben

Voor de tweede keer reageer ik stomverbaasd op de uitslag van een bloedmeting, ditmaal de uitslag die ik vanochtend kreeg. Het weekend was best pittig geweest. Gisteren voelde ik me pas weer fit. De drie-wekelijkse kuur mét carboplatin, de zware kuur, was al meerdere keren met een week uitgesteld en ik was er van overtuigd dat het ditmaal ook weer het geval zou zijn. Dat sprak me eigenlijk best wel aan. Lopend naar het ziekenhuis had ik al het volgende liedje bedacht:

Laat deze kuren
maar langer duren.
Geen reden tot paniek.
Cellen herstellen.
Zegeningen tellen:
Een weekje minder ziek!

Ik bleek echter geen gelijk te hebben en was daardoor wel even van slag. Als mijn bloedcellen tegen me hadden kunnen praten, hadden ze mogelijk ontsteld gereageerd op zoveel ondankbaarheid: “Hebben wij ontdekt hoe we harder kunnen werken aan ons herstel, krijgen we zo’n gezicht als dank. Is het dan nooit goed?”. Tja, zij zouden wél gelijk hebben gehad….

Soms wil ik dingen die niet zo goed zijn voor mijn lichaam. Zoals winegums, ijs, chocola met lekker veel zout en caramel en in de zon lopen zonder eerst die fles zonnebrand op te zoeken. Of midden in noodzakelijke medische behandelingen weer een lekker weekje vrijaf. Maar deze uitslag sprak duidelijke taal: mijn lichaam is weer klaar voor de volgende kuur.

Natuurlijk had ik ook uitstel kunnen bespreken. En dan bedoel ik niet met de cellen, maar met de internist-oncoloog, die altijd bereid is met me mee te denken. Maar ik besloot me te vermannen (vervrouwen? vermensen?) en liep van zijn spreekkamer direct gedwee door naar de verpleegafdeling voor de volgende kuur mét Carboplatin.

Terwijl ik de eerste vloeistof al voel binnendruppelen, krijg ik een appje van een dierbare vriend. Hij reageerde direct op mijn bericht dat de kuur toch doorging. Zijn olijke conclusie was dat dit betekent dat ik de laatste reeks kuren dus volgens planning kan gaan afronden. En dat dit inhoudt dat we dus nu best wel een leuk weekendje met onze oldtimers kampeerbusjes kunnen plannen. Zijn appje nodigde uit tot alle daarbij horende voorpret.
Ik glimlach en realiseer me terdege: Hij heeft gelijk!

NB: Af en toe krijg ik wat vragen over de neuropathie die ik zo vreesde. Zo heb ik gisteren naar hartelust altviool kunnen spelen!! Tijdens de -op nieuwste inzichten gebaseerde- behandeling die ik van de pijnspecialist kreeg, voelde ik de tintelingen in mijn handen al wegebben en ze zijn niet meer teruggekomen. Wel blijf ik nog wat voelen in mijn voeten, maar die wolkjes zijn niet onplezierig.