Diepgang

Zittend op de rand van mijn bed aan het begin van de zondagmiddag doorloop ik eerst in gedachten de stappen die ik zo graag wil zetten: kamer uit, trap op naar boven en daar, op zolder, een paar spullen weghalen onder de dakkapel. Hoe moeilijk kan het zijn. Andere plannen die ik voor dit weekend had, heb ik al geschrapt. Maandag start een bouwteam met de reparatie van de dakkapel, een klus die sinds vorig jaar oktober op de planning stond en door drukte bij het klusbedrijf steeds was uitgesteld. Halverwege de trap naar boven geef ik het weer op. De derde poging van die dag. Te weinig energie. Enkele mini-bloeduitstortinkjes op mijn huid doen vermoeden dat de bloedwaarden weer flink zijn gedaald.

Veilig terug in bed stuur ik een berichtje in de whatsapp-groep ‘Hulpteam Ingebee’. Niet veel later ben ik spontaan voorzien van thee op bed, zijn de kamers voorbereid voor de bouwlieden, ligt er een schema klaar van welwillende buren en vrienden-in-de-buurt die de komende dagen om beurten in mijn huis willen verblijven om de bouwlieden te woord te staan en zijn gezonde avondmaaltijden geregeld. Al die lieve mantelzorgers maken samen zowaar wat gezelligs van de situatie. Na een lange nacht voel ik me gelukkig al wat beter. Morgen kan ik hopelijk weer even naar buiten.

Vrijdag nog had ik met een ietwat wattig hoofd toch ruim 10 kilometer heerlijk gewandeld met een lieve vriendin. Enkele dagen ervoor bleek uit de meting van de onco-fysiotherapeute dat mijn algehele conditie ondanks de chemokuren gelukkig niet achteruit gaat. Dankzij de behandeling van de pijnspecialist is de neuropathie afgenomen. Allemaal hoopgevend! Het lukt blijkbaar verrassend goed om fysiek steeds weer terug op een prima niveau te komen. De chemo weet desalniettemin mijn bloedaanmaak serieus te beïnvloeden en elke ronde lijkt het dal waaruit de waarden moeten klimmen iets dieper.

Het doet me denken aan een computergame: het niveau wordt steeds iets uitdagender, maar ik kom wel degelijk (met al die hulp) rondes verder. Nog één level (zware kuur plus daarna nog twee lichte kuren) te gaan. Ondertussen probeer ik me een beetje voor te bereiden op de uitdaging die er zeer waarschijnlijk achteraan komt: de operatie voor de eenzijdige amputatie.
Fysiek minder uitdagend, mentaal des te meer….