Door

In mijn geïmproviseerde sporttenue (flexibele vakantiebroek met fijn fietsshirt) ging ik gisteren samen met mijn broer naar het ziekenhuis. Eerst weer bloed laten prikken, daarna uurtje overbruggen terwijl het lab mijn waardes in kaart bracht, er na het gesprek met mijn internist-oncoloog. De witte bloedlichaampjes bleken zich enthousiast te hebben vermenigvuldigd evenals de bloedplaatjes! Zonder twijfel kon de kuur dus weer doorgaan.

Alhoewel de spontane tussenweek me mentaal heel goed had gedaan en ik stiekem even hoopte op nog een weekje uitstel, snap ik ook het grote belang van de voortgang van kuren. Bovendien is het fijn dat mijn broer aankomende week me nog kan bijstaan, als het weer een zware week blijkt te worden na deze kuur mét Carboplatin. Na de uitslag liep ik nog snel via de afdeling Revalidatie voor drie kwartier verkwikkende onco-fysio, om me vervolgens -nog nahijgend in sporttenue- voor de volgende chemokuur te melden.

Terwijl ik dit typ hoor ik buiten publiek juichen in het nabijgelegen voetbalstadion. Ook voor mij is de tweede helft nu echt begonnen en ook ik hoop dat die een topscore gaat opleveren!