Oorzaak

Kanker ontwricht mijn lichaam en mijn leven. Een terugkerende en voor de hand liggende vraag is hoe ik ziek ben geworden. Oftewel: waarom mijn immuunsysteem op een dag de lichaamsvreemde kankercellen niet meer netjes heeft opgeruimd. Onderzoek heeft uitgewezen dat er in mijn geval geen erfelijke oorzaak is. Ook ben ik me niet bewust van eerdere blootstelling aan enge stoffen of een bijzonder slechte leefstijl. Het meest gehoorde antwoord is ‘dat is pech’. Absoluut waar, al zal eigenlijk elke kankerpatiënt dat zo ervaren: ook wie wel erfelijk belast is of te veel alcohol heeft gedronken.

Op de website kanker.nl staat het genuanceerder: de oorzaak is vaak nog onbekend en er spelen zeer waarschijnlijk meerdere risicofactoren een rol. Wereldwijd buigen heel veel wetenschappers zich over deze kwestie en aan hun onderzoeken werken nóg meer patiënten bereidwillig mee. Toch zal het nog jaren duren voor alle stukjes van de complexe puzzel zijn gelegd. Daar heb ik voorlopig niets aan, dus bedenk ik -volkomen onwetenschappelijk en zonder enige microbiologische kennis- zelf lukraak wat mogelijke verbanden.

Na een fijne jeugd, leuke studententijd, mooi werk, warme contacten, liefdevolle huwelijksjaren en veel meer heerlijks, hebben echter in de afgelopen tien jaar naast nóg meer moois, ook gebeurtenissen plaatsgevonden die ik behoorlijk heftig en uitputtend vond. Niet in de laatste plaats uiteraard de ziekte van mijn grote, stoere lief en de wijze waarop hij overleed. Ik weet dat deze gebeurtenissen weliswaar niet de oorzaak van mijn kanker zijn, maar heb het donkerbruine vermoeden dat ze ook niet ondersteunend waren voor mijn immuunsysteem. Of om het wat nauwkeuriger te formuleren: De manier waarop ik reageerde op deze gebeurtenissen of wat ik daarbij voelde, heeft misschien mijn immuunsysteem wat verzwakt.

Het is goed dat er nu met een groot medisch team wordt gewerkt aan gerichte gifaanvallen op mijn kankercellen. Ik ben hen dankbaar. Ik zie echter ook een taak voor mezelf weggelegd om mijn immuunsysteem weer een beetje te bemoedigen. Een bekende manier is gezond eten: vezelrijk, eiwitten, etc. Daarnaast heeft de casemanager op mijn verzoek enkele weken geleden een intake voor me geregeld bij de afdeling revalidatie van het ziekenhuis. Een onco-fysiotherapeut, ergotherapeut, maatschappelijk werker en een klinisch psycholoog hebben alle tijd genomen om zich in mij te verdiepen. Een nieuwe wereld ging voor me open. Gezamenlijk hebben we besloten dat ik met de onco-fysiotherapeuten en maatschappelijk werker aan de slag ga.

Dat is best wel intensief en soms ook confronterend, zeker naast de chemotherapie en bijwerkingen. Maar de hulp van deze mensen met hun brede blik doet me nu al goed. Tot dan toe was alle aandacht logischerwijs vooral uitgegaan naar de kankercellen. Een noodgedwongen reactieve benadering, want we lopen achter de feiten aan: die kankercellen hadden al een beangstigend grote voorsprong. Samen met het team van de afdeling revalidatie daarentegen richt ik me op een proactieve aanpak om me fysiek en mentaal te sterken voor wat nog komen gaat. Het gaat bovendien minder over kankercellen en meer over mij en mijn leven. Dat voelt fijn.

Altijd heb ik sport zoveel mogelijk gemeden, maar het lukte de hartelijke en bekwame onco-fysiotherapeuten de afgelopen twee weken zowaar om mij voor het eerst van mijn leven met plezier, en dat zelfs twee keer per week, naar hun sportzaal te krijgen!