Scans

De eerste aanval van vier chemokuren is bijna achter de rug. Voor de vierde keer ben ik enkele dagen compleet gevloerd geweest. Het langzaam opkrabbelen is vandaag weer begonnen. Mijn wereld wordt weer wat groter en ook ik krijg nu mee dat de lente is gearriveerd. Het was me vooraf al duidelijk gemaakt dat het heftige kuren zijn en ik ondervind aan den lijve wat dat inhoudt.

Het liefst wil ik precies weten wat het effect van deze eerste aanval op mijn kanker is. Bijvoorkeur ontvang ik een volledig overzicht van het aantal kankercellen dat de eerste reeks gifaanvallen nog heeft overleefd. Meten is toch immers weten? Helaas is de stand der techniek voorlopig nog niet zo ver.

Nog voor de chemotherapie begon, leverden een mammografie, echografie, MRI, PET en CT allemaal afzonderlijk stukjes van de complexe puzzel van mijn ziekte op. Vijf hoogwaardige scans zijn uitgevoerd en toch liggen daarmee nooit gegarandeerd alle puzzelstukjes op tafel. Tumoren of uitzaaiingen kleiner dan 5 millimeter zijn al niet te detecteren en afwijkingen in botten laten zich moeilijk helder zien op scans. Bovendien was op de ene scan iets dat lijkt op kanker gevonden, terwijl de andere in dezelfde regio in mijn lichaam niets zorgwekkends liet zien. Naast de scans waren er biopten nodig om uiteindelijk te kunnen bepalen of op de vlekkerige scanbeelden inderdaad kanker gespot was, of toch niet. De vier chemokuren laten op gezond weefsel ook sporen na. Dat maakt het voor de radioloog nu nóg moeilijker om op basis van de scanbeelden heldere conclusies te trekken.

De meest nauwkeurige scan in dit stadium, zo legt de internist-oncoloog ons uit, is opnieuw een MRI scan van de borst. Als daaruit valt af te lezen dat de tumoromvang voldoende afneemt, dan is er goede hoop dat ook de gevaarlijke uitzaaiingen in mijn borstbeen en ruggenwervel worden aangevallen. Dat geldt ook voor de longen, als daar al uitzaaiingen zijn. De MRI scan is ingepland op maandag 7 juni.

Op vrijdag 11 juni krijg ik de uitslag. Tijd om die te laten bezinken is er niet. Direct erna start al de eerste chemokuur van de volgende reeks – de geplande tweede aanval. Voor deze aanval zal ik 3 maanden lang elke week enkele uren in het ziekenhuis zijn voor een chemokuur. Voorlopig dus even geen zomervakantie. Het is een ander type chemo dan in de eerste aanval. Welke bijwerkingen deze chemo mij zal gaan geven en wanneer, is opnieuw onbekend. Voor de meeste patiënten blijkt deze chemo minder zwaar dan de eerste aanval. Een vaak voorkomende en vervelende bijwerking van deze kuren is neuropathie.

Gelukkig is er nog een laagdrempelige, gratis scan die ik elke dag mag ondergaan, zo vaak en wanneer ik wil. Veel minder nauwkeurig, maar best wel betrouwbaar: zelf voelen. Op de uitslag hoef ik bovendien niet te wachten. Het heeft me de afgelopen weken meermaals door moeilijke momenten heen geholpen, want die uitslag is overduidelijk: de tumor wordt steeds kleiner!