Scenario’s

Er zijn twee kanten aan mijn ziekte. Aan de ene kant is er het verrukkelijke, onmiskenbare feit dat de chemo de kanker al terugdringt. Ik voel het echt: mijn tumor wordt kleiner. Genoeg reden voor een dansje door de kamer!

Aan de andere kant lees ik ook de harde feiten: triple negatieve kanker in de borst reageert vaak goed op chemotherapie, maar dat is nog geen garantie dat het de -veel gevaarlijkere- uitzaaiingen in botten en longen ook tegenhoudt. Bovendien komt deze specifieke borstkanker in de eerste jaren na de behandeling vaak terug. De statistieken zijn helaas niet in mijn voordeel. Gelukkig weet ik dat statistiek met name heel waardevol is als je iets wilt weten over het lot van 100 mensen die in een vergelijkbare situatie zitten. Het zegt minder als je vooral geïnteresseerd bent in de overleving van één van hen.

Tijdens de ziekte van mijn stoere, grote lief werd ik heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Met soms een schuldgevoel als de vrees weer eens de boventoon voerde, omdat ‘een positieve houding van belang is’. Het matte me af, tot ik mezelf uiteindelijk toestond in mijn gedachten twee toekomstscenario’s te erkennen en naast elkaar te laten bestaan. Ook nu helpt me dat. In scenario A lukt het met de behandelingen de kanker uit mijn lichaam blijvend te verdrijven. Ik hou er misschien een chronische vermoeidheid en bij tijd en wijle terugkerende vrees aan over, maar kan door met het leven dat me zo lief is. De ervaringen die ik heb opgedaan, mag ik inzetten om te proberen anderen te helpen. In scenario Z lukt het terugdringen niet, zal ik op een dag afscheid moeten nemen van mijn dierbaren en van mijn lichaam en ga ik merken wat God liefdevol hierna voor me heeft bedacht. Noch de zorgprofessionals, noch ik weet welk scenario waarheid wordt en wanneer. Als twee renpaarden, A en Z, die voorlopig nog beiden in de race zijn.

Scenario Z spoort me aan tijdig na te denken over noodzakelijke voorbereidingen en al wat oriënterende gesprekken te voeren, zoals met een notaris en een begrafenisondernemer. Niet leuk, maar een stap die eigenlijk voor iedereen sowieso wel nuttig is om te zetten. Deze stappen leiden me niet af van voorbereidingen voor scenario A, integendeel. Alles op alles wordt ingezet om scenario A zoveel mogelijk kans van slagen te geven. Ik onderga de zware chemokuren, beweeg zo veel mogelijk, geniet met de dierbaren om mij heen, eet gezond, blijf toekomstplannen maken, hou hoop en weet nog evenzeer van veel dingen een feestje te maken.

Tijdens het ziek zijn van mijn lief heb ik geleerd dat er meelevende mensen zijn die liever hun ogen en oren sluiten voor scenario Z. Ook dat mag natuurlijk, ik begrijp het.