Het (voorlopige) aanvalsplan

Zowel in mijn lokale ziekenhuis als in een academisch ziekenhuis zijn mijn casus en beelden uitvoerig bekeken en besproken in multidisciplinaire teams. Mijn situatie is zeer zorgwekkend, gelukkig ben ik wel nog jong en fit. Beide teams komen tot nagenoeg hetzelfde aanvalsplan. Als alles meezit, kunnen de kankercellen volgens deze plannen op vijf achtereenvolgende aanvallen met zwaar geschut rekenen. Het ‘meezitten’ betekent in dit geval dat ze stoppen met verder bezit nemen van mijn lichaam. Dat ze hopelijk zelfs terugtrekkende bewegingen gaan vertonen, zodat we de aanvallen niet voortijdig hoeven te staken. We hebben vandaag besloten vrijdag (overmorgen!) al met de eerste ronde te starten. Er is alle reden om flink haast te maken. Morgen wordt er een biopt genomen van mijn borstbeen. De gevaarlijke plekken in mijn longen zijn te klein om aan te prikken of slecht te bereiken.

De 5 aanvallen in detail:
1) Gedurende de eerste acht weken: 4x cyclus chemotherapie type I: op de eerste dag aan het infuus (al dan niet met coldcap op mijn hoofd), dezelfde dag naar huis, de dag erna een injectie om mijn immuunsysteem bij te staan met het opvangen van de klap. Veelvoorkomende bijwerkingen: misselijkheid, haaruitval en vermoeidheid, met name in de eerste 3-5 dagen. Twee weken later start de volgende cyclus. Dan een MRI om na te gaan of de tumor al kleiner is geworden. Dat wordt het eerste spannende meetmoment.

2) Na de uitslag van de MRI, 12x cyclus chemotherapie type II: op de eerste dag aan het infuus, dezelfde dag naar huis, rest van de week thuis herstellen. Veelvoorkomende bijwerkingen: misselijkheid en neuropathie (tintelingen in vingers en voeten die dan zeer gevoelig kunnen reageren op iets dat koud of juist warm is). Dan een CT-scan om na te gaan of de plekken in mijn longen (het grootste gevaar zit daar en in de botten) kleiner zijn geworden.

3) Operatie (de amputatie). Geen gevaarlijke of complexe ingreep, natuurlijk wel een ingrijpende. Hierna eerst herstellen.

4) Dan radiotherapie: 15-18 bestralingsessies, op elke werkdag eentje. Veelvoorkomende bijwerkingen: vermoeidheid, soms ook pijn en vochtophoping in de arm. Weer wat op krachten proberen te komen.

5) Nieuwe rondes chemotherapie, mogelijk 8 x 2 weken lang chemopillen slikken, één week rust (deze ronde duurt dus al snel 24 weken).

Kort gezegd: we gaan proberen ruim een jaar lang een stevige oorlog te voeren om de rebelse cellen te proberen te verdrijven. Niemand kan nog voorspellen hoe mijn gezonde én ook de rebelse cellen hierop gaan reageren. Oorlogvoeren op celniveau, met de wetenschappelijke kennis van nu.

Ik wil het liefste meedoen. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit echt tot op het bot hoeven vechten in mijn leven, dankzij liefhebbende ouders, beschermende grote broers, mijn stoere grote lief 27 jaar lang naast me en hele fijne vrienden, familieleden en collega’s. Ik wil het, maar ik weet eigenlijk helemaal niet goed hoe. Nu het er op aankomt, wordt de strijd dan ook aangestuurd door de zorgprofessionals. Niet tot óp, maar zelfs ín het bot. Het is wel gelukkig vooral een fysieke strijd, want mentaal voel ik zeker een hoop stress, maar ook hoe God me vasthoudt.

Ik keek de internist oncoloog aan, een fijne, ervaren arts waarmee het direct klikte. ‘Kan ik ook wat doen’? vroeg ik. ‘Ja, probeer te blijven bewegen (fietsen, wandelen, sporten) zover dat tenminste gaat en probeer gezond en gevarieerd te blijven eten.’ Op de weg naar huis dacht ik aan de teams die inmiddels al zijn gevormd: een heus boodschappenteam, een ‘handige klussers’-team, een ‘wandel met Ingebee’-team, een ‘gezond koken voor Ingebee’-team, een ‘samen musiceren voor ontspanning’-team en een ‘blijf dicht bij Ingebee de eerste dagen van elke chemo’-team.
‘Hoera’, dacht ik, ‘de geallieerden zijn gearriveerd!’