MDO

Beroepshalve heb ik wel eens een Multidisciplinair Overleg (MDO) mogen bijwonen. Zorgprofessionals met verschillende specialisaties (chirurgie, oncologie, radiologie etc.) komen bijeen in een zaal om op hele grote computerschermen de beelden van de verschillende scans en bloedwaarden met elkaar te bespreken. Niet alleen de kanker, ook de mens die kampt met de kanker wordt benoemd. De revue passeren bijvoorbeeld de leeftijd, algehele gezondheid, sociale positie (bijvoorbeeld zo iets als: 2,5 jaar geleden weduwe geworden) en de wensen van de patiënt. Het doel: een zorgvuldig afgewogen medisch oordeel en een medisch verantwoord voorstel voor (de eerste stappen van) een behandelplan. De eerste stappen, want uiteindelijk -zo leerde ik toen en opnieuw bij mijn stoere lief- is het geen exacte wetenschap: niemand kan het exacte effect voorspellen van dergelijke zware behandelingen op die ene patiënt.

Vandaag was ik één van mensen op de agenda van het MDO. En wachtte het advies af.

Op mijn verzoek werd ik na afloop meteen gebeld:

  • Omdat de plekjes in de longen te klein zijn om er een biopt van te kunnen nemen, worden ze vooralsnog niet meegeteld als uitzaaiingen. Daarmee komt het aantal uitzaaiingen onder de grens van 4, oftewel het is ‘beperkt uitgezaaid’. Dat betekent dat alles op alles met zwaar geschut wordt ingezet om te proberen mij te genezen. En er is hoop dat dat kan lukken.
  • Om een beter beeld te krijgen van wat er gaande is in mijn botten, wordt geadviseerd van één van de twee plekjes (uitzaaiingen) namelijk bij het borstbeen, een biopt (stukje weefsel) af te nemen. Het wordt een ingreep op de afdeling dagbehandeling die ergens in de komende 7 dagen gaat plaatsvinden. Op basis daarvan kan de chemotherapie beter worden bepaald.
  • Het voorlopige plan is inderdaad chemotherapie, operatie (amputatie), bestraling en mogelijk daarna nogmaals chemotherapie.

In mijn woonkamer ruikt het naar verse boeketten, de keukenla is gevuld met heerlijke chocolade cadeautjes, op mijn bureau ligt een flinke stapel lieve kaarten en in mijn mailbox en telefoon verschijnen steeds prachtige wensen. Het is te veel om afzonderlijk op te reageren, maar stuk voor stuk krijgen ze mijn aandacht en doen ze me goed. Topexperts op het gebied van borstkanker van diverse academische en topklinische ziekenhuizen worden voor mij geraadpleegd, buigen zich over casus ‘Ingebee’ en geven advies.

Zoals de Engelsen zo mooi zeggen “It’s no picknick“, maar ik voel me wel gedragen.