Weer een blog

Al een tijdje had ik wat lichte fysieke klachten die ik toeschreef aan mijn leeftijd. Binnenkort word ik 50 en afgezien van verjaardagskaarten met een nóg grijzere Sara er op, schijn je dan lichamelijk ook een hoop te kunnen meemaken. Via het nieuwe internetportaal van mijn huisarts had ik haar toch maar een e-mailtje gestuurd: met deze ongemakken wachten tot mijn allereerste deelname aan het bevolkingsonderzoek of toch maar even langskomen? Ik werd opgebeld: langskomen!

Ongeveer 50 uur later, waarin een mammografie en echografie hebben plaatsgevonden en enkele biopten zijn afgenomen en geanalyseerd kreeg ik (samen met een lieve vriendin die met me mee was gegaan) het onvoorstelbare nieuws te horen: het is borstkanker graad 2 of 3. De volgende stappen worden (ergens in de komende twee weken) een PET/CT scan en een MRI scan die gaan helpen een beter beeld te vormen van de tumor en het stadium. Met die beelden kan een multidisciplinair team van zorgverleners in het lokale ziekenhuis een behandelplan opstellen dat het beste bij mij lijkt te passen.

Het woord kanker haalt bij mij veel nare herinneringen boven die nog veel te vers en vooraan in mijn geheugen liggen. Wat ga ik daarvan nu opnieuw moeten meemaken? Zo kort geleden nog was ik mantelzorger tot mijn grote, stoere lief stierf, nu ben ik dus zelf kankerpatiënte geworden.

Een positieve herinnering uit die tijd is dat hij iedereen de kans gaf om mee te leven via een blog. Heel zorgvuldig hield hij persoonlijke verwijzingen naar ons privéleven uit de berichtjes, zodat hij zijn reis kon publiceren op het wereldwijde web en iedereen die dat wilde toch op de hoogte kon blijven. Ik ga het ook proberen en net als hij onregelmatig bloggen: alleen als er medische ontwikkelingen zijn. Voel je vrij om dit blog te volgen (aanmelden kan via de blauwe ‘Abonneren’-knop), door te sturen naar anderen of je ervoor weer af te melden. Het is allemaal oké.